♥♥.¸¸.•*´•`*•.¸¸.♥♥мєνℓαиα♥ ♥.¸¸.•*´•`*•.¸¸♥♥.

 

 

benim kandırılmalarım biraz farklıydı anlamazsınız mesela ben büyük şeylere inanırdım büyük denizlere büyük aşklara büyük ayrılıklara büyük ölümlere ve iki kere ikinin asla dört etmediğine başka yollardan giderdim varacağım yerlere en çok aşksız sevişmelerinize yanardım ve dudaklarınıza kondurduğunuz şıkıdım türkülere ne zaman kozaydım unuttum... ne zaman kelebek oldum  ne zaman ezberledim hüznü heceleyerek hangi sokağında yürüsem bu kentin hangi sokağında anasını satayım!!! adımlarımı kimseye uyduramıyorum ben anlamazmış gibi yapmazdım okyanusların derinliğini ölçerdim yeni lehçeler öğrenirdim batık kentler keşfederdim sözcüklere yeni anlamlar yüklerdim mesela şarkı söylerdim kuşlarla konuşurdum yada yoğurt kaplarına çiçekler ekerdim gecelerin en ürkek yarılarında anasını satayım pencerelerinizi tıklatıp kaçan varya işte o bendim ne zaman doğurdum kendimi ne zaman öldürdüm ne zaman gözdüm ne zaman gözyaşı hatırlamıyorum anasını satayım ne zaman unuttum ağlamayı ağlamak çoğu zaman varolmaktı Sizden ılık bir akşamının maviliğindeki derinliği istemiştim Sizden yaralı bir kurt gibi acıyla uluduğum yangınların ortalarında beni kalbinizin en derin yerlerinde saklamanızı istemiştim Sizden ellerinizi istemiştim avuçlarınızın içinde size bakarken bütün insanlığa bakmayı Sizden sözcükleri toplayıp çıkararak anlatamadığım herşeyi kalbimin atışlarından anlamanızı Sizden gözyaşlarınızı istemiştim Gözyaşlarınızda yüzme bilmeyen bir çocuk gibi boğulmayı Hep bir başka hayata ertelediniz anasını satayım Oysa bu benim son hayatımdı

ANLAMADIN Savurdum bu gençliği aşkın kör bahçesine Güneşi yağdırdım kar beyaz düşlere Sen beni anlamadın Aşılmaz duvarları toz ettim yüreğimde Aşkın kör pençesi saplandı gönlüme Sen beni anlamadın Anlamadın, anlamadın Bir kez olsun sen beni anlamadın Bu kentin akşamları son bulur gözlerimde Kelebekler özgürdür hislerimse tutsak Sen beni anlamadın Aşılmaz duvarları toz ettim yüreğimde Aşkın kör pençesi saplandı gönlüme Sen beni anlamadın Anlamadın, anlamadın Bir kez olsun sen beni anlamadın Günler su gibi geçer Kızıl şarap testilerinden damla damla Sevdiceğim sözler kurşun gibi ağır Ellerim soğuk, gözlerim sağır Sevdiceğim rüzgar kimi zaman durur kimi zaman kudurur Evren bir kuşun ağzında solucan misali çırpınır durur

HASRET-DIREC-K

Hasret ben yordun sanma sancım diner elbet zamanla kimbilir belki birgün kurtulurum sonunda o eski günlerden o simsiyah nefezsiz günlerden hep aglardım ben o uyurken hep saklandım ben kendi dünyama kendi dünyama affet nefret ettim senden.Günes hiç batmaz günler solsada ateşler söndükten sonra artık çok geç çok geç hep uyurdun sen ben aglarken hep saklandın sen kendi dünyana kendi dünyana

 AFFET NEFRET ETTİM SENDEN

---

İkili Yalnızlığımız …

Suskunuz… Hem de çığlık çığlığa bir suskunluk bizimkisi…Bu konuşacak bir şeyimiz olmadığından değil. Konuşmaya çalıştığımız şeylerin, alıştığımız yalnızlığımızdan uzaklaştırması aslında bizim korkumuz…İkimizde cesaret edemiyoruz. Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza. Seviyoruz onu. Belki de yaşandığında yok olacağı korkusu bizi tereddütte düşüren. Kaybetmekten korkacağımız bize ait bir şey oluşturma kaygısı…Sen yapamadığın hamlenin, hayatın boyu inanmak istediğin değerlere sahip gibi gördüğün düzeni yok etme girişiminden başka birşey olmayacağını düşündün hep… Bense yılların verdiği bir alışkanlıkla içinde var ettiğim bana daha fazla acı vermemek için susmayı tercih ettim…İçimden çığlık atarak susuyorum… Susuyorum… İçimde o kadar güzelsin ki… Sana susuyorum…Demiştim ya “yüreğim susmayı öğreniyor”. Aslı yok. Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç bitmiyor. O hiç susmayacak… Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak, parçalayacak içimi. Benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar…Her soğuk üşütemediği gibi, her ateş de yakamazmış insanı… Üşüyorum; alev alev üşüyorum… Hani saatlerce sessiz, tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya; gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil…Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler…
Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam…

Müsait mi Yüreğin ?

Gözbebeklerinde kendim yerine başkasını gördüğüm insan; yalan
söylerken bile nasıl bu kadar masum durabiliyordun?

Oysa ki sarılırken sana, başka bir tenin soğuk kokusunu varmış
bedeninde. Bilmiyordum…

İçten içe ağladığım onca gecenin hesabını nasıl verebilirsin
ki. Söyle; en fazla kaç intiharıma sebep olabilirsin? Yüreğimin
sancılarını nasıl yok edebilirsin?.. 

Bu gece başka bir başka ölüm gecesi daha? Bu kez gem vurmadan
geldim acılarıma… Senin yüreğin uçurum ve ben hiç korkmadan cesurca
ölmeye razıyım kollarında…

Kahretsin. Sana son bir defa daha sarılmak için o soğuk kokuyu
duymaya bile razı olmak ne kadar acı…

Korkularımı ve heyecanlarımı bir yana koyup, yanıma sadece her
zaman hasret olduğum yüzünü alıp gidiyorum bu gece ölüme….

Peki bir geceliğine müsait mi yüreğin?Sadece ölüp son bir kez gideceğim… 

4 Şub Bilmediler, Anlamadılar ve Yanıldılar…at 2007

Hep daha çok boşvermiş göründüm, daha çok endişelenerek…
Daha çok alay ettim kendimle, hayatla…
Hep tutarak kendimi, hiç ağlamadım
Daha çok gülümsedim, çok kızgındım oysa
Daha cesur göründüm, korkudan ölüyordum oysa
Daha güçlü gibi göründüm, aklımı kaybetmeye yakınken düşünüp durmaktan
Panikten sağa sola koşacak gibiyken, oturdum sakin sakin
Ve gülümsedim bilmişcesine… Hiç bir şeyi bilmeden

Sarılmak istiyordum birine, hiç kimse bana sarılmadı diye…
Sarılmadım kimseye ama, hiç kimse sarılmadı diye bana
Kafamda bir yerlerde, beyaz koridorlarda gölgeler arasında,
Koşarken ben deli gibi, soluk soluğa kovalıyordu yalnızlığım beni,
Her an yakalayacak gibi…

Sevmek istedim, sevmedim, kendimi çıkarırım diye açığa
Her şey önemsiz oldu benim için, kendim bile…
Hep öyle sandılar, gördükleri gibi yani
Ama yanıldılar, değildim göründüğüm gibi
Hep rol yaptım, her gün ayrı maske taktım
Korktum herşeyden, hiç göstermedim kendimi
Oradaydım esasında ama gerçek şuydu,
Kimsenin bilmediği biriydim

Hep açıksözlüymüşüm gibi davrandım
Aklımdan geçenleri asla söylemedim oysa
Hep oyunu izledim, hiç müdahale etmedim
Karışmadım
Ama zannettiler ki, oynadım
Oysa ben hiç dahil etmedim kendimi oyuna

Aklımdan siyah geçerken, beyaz dedim
Siyah deseydim olmazdı, uğraşırdınız benle
Ben uğraşmak istemedim sizinle
Dahil olmak istemedim oyuna
Beyaz dedim ve gizlendim
Bilmediniz

Demezdim hiç düşündüklerimi, hissettiklerimi
Denmezdi, ayıp olurdu nedense…
Kırılırdınız
Güya yakındık ya biz birbirimize, korkunç mesafelerle
Ama anlatılmazdı, ayıp olurdu
Kral çıplak hesabı…
Tercihen ikiyüzlülük modaydı
Çıkmaz sokaklara aşinaydık ya biz
El mahkum gülümserken, gözlerimiz donuktu
Hep aynı devam ederdi bu oyun, kısır döngü…

Herkes çok iyi bilirken beni
Giderek daha bir gizledim kendimi
Anlatılamaz haldeydi tüm bu hesaplar
Anlatmayı denediysem de önceleri
Geri çekildim yenik, manzara iç açıcı değildi…
Her şey yolunda gibi görünürken
Her gün duyar oldum çekip gitme, kaybolma özlemini…
Kimsenin bilmediği, tanımadığı bir yerde
Bir yabancı olabilmek yegane dileğimdi

Her şeyi kimse istemedi bilmek
Kimse istemedi duymak
Sözlere dökülmesi sakıncalılar listesi uzar giderdi
Sustum; içimde bir yerlerde gölgesi bol serin odalarımda kapanan kapıları sayarak…
Hep yalnız kalırdım hiç şikayet etmezdim değil mi
Taş duvarlar gibiydim değil mi
Yine de yosun tutardım çok ender de olsa ağladığım için

Ve hikaye buydu… Bir kale sandıkları şey öyle görünse de bir kale gibi, kumdandı aslında evet, sadece kumdan, ama bilmediler, anlamadılar ve yanıldılar… Hem de çok…

---

BEN HEP 17 YAŞINDAYIM....

---

Ben hep 17 yaşındayım
Demir kapının her açılışında
Her ayak sesinde içime sığmaz yüreğim
Her türlüsünü tattım acının ve ızdırabın
Yalnız seni özlerken kendimi yenemedim
Çünkü; senden gayrısı haram
Şu Metris'in önü bir uzun alan
Bir tek seni sevdim gerisi yalan

Cigara çekmedi canım hiç
Çıkarken havalandırmaya
Olmadı avluda atılmış voltam hiç
Hele masmavi bir denize atılmış oltam
Hiç mi hiç...
İçerde bıraktım dünyayı
Parmaklıklarla bölünmüş olarak
Görmeye alışık gözleri
Ve senin için yazdığım şiirleri, sözleri.
Sana olan aşkımı
Defterlere değil
Metris'in duvarlarına yazdım
Uykusuz geçen geceler akıllara zarar
Kıramazdı beni duruşmada kırılan kalem
Senin görüşlere gelmediğin kadar
Şu Metris'in önü bir uzun alan
Bir tek seni sevdim gerisi yalan
Senin hasretindi hücreme dolan
Yalnız seni sevdim gerisi yalan.

Parmaklıkların elime bulaşan pası
Havalandırmadan gelen hela ko0kusu
Işık ve ufuksuz hücremde
Gözlerim kuvvet kaybındaydı.
Bir şişin ucundaydı ölüm korkusu
Ve özgürlük kravatlıların avucundaydı

Bir kazaydı gelişin
Ya seni sevişim?
Bir masaldı.
17 yıl 15 gece
Bir ranzaydı yattığım
Bir de oturduğum masaydı

Ben gençliğimin en tutkulu aşkını
Kağıtlara değil
Gönlümün en derin nağralarını
Kalemle değil
Tırnaklarımla
Metris'in duvarlarına yazdım
Ve kanayan ellerime tuz bastım

Çok mektup yazdım sana
Ama hiç yollamadım
Ben sana olan mektuplarımı
Metris'in duvarlarına yazdım
Ve üzerine zarf değil
Mapushane kapılarını kapattım

Şimdi bir şey yok yanımda senden kalan
Şu Metris'in önü bir uzun alan
Benim sevdam gerçek
Hücrem değil hasretinle yanarım
Senin için hergün hergün ağlarım
Kanım hep içime akar kanarım
Beni anlamadın ona yanarım..... 

---

Şizofren Yalnızlıklar

---

elini tutamazken hüznünün
içimde biriktirdin yüzlerce ölüyü
uzun seneler ölüm meleğinin
yüreğindeydi yüreğin
gökyüzü siyahtı
güneşi göremedin
saçları uzundu acılarının
bir türlü kestiremedin
hapsettin ruhunu
karanlık kuyulara
şimdi
içinde mezarlar var
ne çok korkardın
bilirim ölülerden


şimdi gecelerden yıldız
derinlerinden
şizofren yalnızlıkları alıp
kendini bırakıp şiirlerde
gidiyorsun
soğuk yalnızlığına

---

Sizofren

Adimi adina ekledim
Bir bütün oldu
Yolumu yoluna ekledim
Yuvarlandi durdu
Sevdamy sevdana ekledim
Ucuruma durdu...
(Sizofren oldu)

---

KLİNİK

Şizofren, paranoyak
Çatarlar hiç yoktan
Seksomanyak.

Çektiğim - - bırakın
Saplanır meçler
Hep aynı yerdeyim.

Kaçarım bulurlar
Bağrımda yaralar
Sürüp gider eskrim.

Son şizofren  çığlığı 

Şizofren Duygularım

Sendin beni sende bırakan
Güzeldin
Üstelik benim olmanda
Yaşadığım neydi bilmemde
Gerekmezdi
Kayıpsa kayıp
Üzüntüyse üzüntüydü
Yokluğunda yanında
Sağlıklıyken şizofren
Olmak
Sende mümkündü

Reçete

Düş

Histerik şehrin şizofren çocukları

Histerik şehrin şizofren çocuklarıyız biz.
Korkularımız var bizim,sonradan üzerimize musallat olmuş
protez korkular.
Sevmeye, sevilmeye engelli ruhlar...

İthal malların hayatımıza girişiyle
kirlendi saklambaç.
Hep 3.sayfa haberi olamaya aday yaşamlar içinde,
hayal kurmayı unutmuş bir gençlik!
Paket program sevdalar...
Ağazı ayrık dinleyen,soru sormak aklına bile gelmeyen
garip 3.tür insanlar....

Histerik şehrin şizofren çocuklarıyız biz,
her birimizin yaşadığı ruhi sefalet içinde,sefahat sürmeyi bekleyen....